Vanmiddag de iPad van uberNerd Joris mogen beroeren.
Alle beloftes inzake beeldkwaliteit, animatie e.d. worden waargemaakt.
'Alice in wonderland' is wonderlijk, en een flinke draai aan de boekenkast geven om van e-reader naar iTunes te schakelen heeft ook iets magisch.
Nota's ingeven in een fraai handschrift heeft ook wel iets, tot blijkt - als je bv. een schrijffoutje maakt - hoe geconditioneerd je bent door muis en muiswijzer. Met het touchscreen enkele karakters teruggaan is quasi onmoglijk, en op 'backspace' hameren beschouwde ik nu toch echt wel als verleden tijd.
Daar zit ook een kleine teleurstelling. Verschillende blogberichten beloofden nu net dat het omgaan met content via je vingers op het touchscreen tot een nieuwe, intensere, directere en meer natuurlijkere beleving van media zouden leiden. Daar ben ik nog niet zo van overtuigd. Maar misschien kan het ook liggen aan de Apps die ik uitprobeerde. Lees daarom ook deze interessante analyse van twee iPad Nieuws applicaties.
LEES OOK:
Sta me toe even terug te komen op de conversation manager.
Twee voorbeelden van hoe media de 'conversatie' inzetten om meer media consumenten te bereiken en de beleving te versterken:
- Mashable: 4 ways the entertainment industry is getting more social
- Mediashift: how magazines use social media
Nu we het toch over Vancouver hebben : Nog nooit keken zoveel mensen naar de TV verslaggeving van de Winterspelen. En daar heeft het internet alles mee te maken : Facebook en Twitter creëren een soort virtuele 'koffiemachine' waar alles en nog wat aan bod komt. Want mensen willen ergens toe behoren, willen zelf zien, waar al die anderen het over hebben. (Via The New York Times, TV Ratings rise, maybe with the help of the internet)
People want to have something to share ... People want to be attached to each other...Even though knowing ahead spoils the program, you just can’t help but see for yourself what all these people are talking aboutEn dus gaan mediabedrijven ook op zoek naar manieren om kijkers, luisteraars en lezers dichter bij content en merk te betrekken. "Sociale integratie, wat niets nieuws onder de zon is.
In the future, I can’t imagine a major event where the audience doesn’t become part of the story itself
Wat me naadloos brengt bij de boekvoorstelling van The Conversation Manager waar ik (en nog eens 400 anderen) gisteren te gast was. Ik ken Insites en Steven Van Belleghem ongeveer zo lang als het bedrijf actief is en je kunt niet anders dan onder de indruk zijn van de weg die bedrijf en medewerkers afgelegd hebben.
Gelukkig - voor ons- gelooft Steven nog in de rol van klassiek adverteren (en van klassieke media?) als bron van activatie van conversaties. Iets waar hij niet alleen mee staat : het Amerikaanse AdAge schreef in mei '07 nog iets dergelijks ("Want lots of word-of-mouth buzz behind a product launch? Your best bet may be a big ad campaign") , op basis van onderzoek door Nielsen.
Misschien wel de belangrijkste bijdrage van The Conversation Manager is dat het boek vertrekt vanuit merk en merkidentiteit. Daarmee bouwt Steven een brug tussen het klassieke marketingdenken (en klassieke marketing afdelingen) en social marketing. En dat is nodig. Dat daar ook de business van Insites ligt, dat mag, daar is niets mis mee (zoals het meten van die identiteit, het meten van sociale KPI's, het creëren van creatieve brand communities)
Bovendien voorkomt het model op die manier ook dat merken hun middelen verbranden aan loze virale campagnes, die wel buzz creëren, maar weinig of niets bijdragen aan het merk. En uit enkele speelse experimenten met het publiek (The Goodyear Case) kun je enkel concluderen dat er nog wel wat te leren valt (alhoewel ik toch op mijn stoel ben blijven zitten :-)
Steven staat in de volgende weken en maanden nog op heel wat podia. De moeite om een keer zelf te ontdekken hoe hij toepast wat hij preekt, want dat is uiteindelijk ook waar het om gaat :-)
The Conversation Manager werd uitgegeven bij Lannoo, waar je het boek ook kan bestellen.
VERWANT: de rol van 'conversation manager' bij traditionele mediabedrijven : van 'ombudsman' naar 'sociale media redacteur' :
UPDATE: Samen tv kijken, met online als communicatiekanaal, zit in de lift. Ook hier zit Facebook in de Top 3.
Mensen stemmen met hun voeten, daar gaat het in deze post over. Of toch in het tweede gedeelte, want ik heb een korte inleiding nodig om te komen waar ik wil. Stay tuned.
Het blognetwerk rond Harvard Business Review had vorige week een interessante bijdrage over zakenmodellen.
Mark W. Johnson onderscheidt deze 3 elementen in een zakenmodel :
- verdienmodel
- kostenstructuur en waardeketen
- waardepropositie voor de klant
Waar zelden of nooit over gesproken wordt is het derde element: de waardepropositie voor de klant, of waarom zou iemand in hemelsnaam zijn tijd of geld aan ons besteden? Daar zijn modellen voor (uses and gratifications om er maar eentje te noemen) , en het wordt wel de hoogste tijd om die ter harte te gaan nemen.
Als bioscoopgangers na het bekijken van Avatar depressief worden (tot op het suicidale af), omdat ze terugverlangen naar de onderdompeling in de schoonheid van de wereld van Pandora, dan is dat een mooi voorbeeld van entertainment / mood management.
Maar hoe zit het met al die andere media uitingen ? Wat doen we om de tijd of het geld van de mediaconsument, waarvan we als mediamakers vaak vinden er 'recht op te hebben', te verdienen?
De discussies over of we nu de mensen 'moeten geven wat ze willen', dreigen theoretisch te worden, want mediaconsumenten 'stemmen met hun voeten'. Deze studie in 6 landen (en 'the age of affirmation' gaat er wat dieper op in) toont aan dat mensen naar het nieuws kijken dat hun ideeën bevestigt, veel meer dan dat ze informatie opzoeken die hen hun ideeën doet bijstellen. Helemaal zoals uses & gratifications het voorspelt. (persoonlijke identiteit). Die vaststelling brengt ons bij een heel interessante discussie in GOOD Magazine over wat nu de aard van kwaliteitsberichtgeving is ("Kunnen we kwaliteitsnieuws aan de markt overlaten?"). Hoewel ook hier de discussie zich terugplooit op een discussie over de aanbodzijde, en de vraagzijde als passief en onbekwaam gekenmerkt wordt. Maar dat is nu juist de essentie van de disruptie die zich momenteel in de media voordoet : de mediaconsument heeft nog zoveel vrijheid en mogelijkheden gehad als vandaag en heeft zich nog nooit zo actief opgesteld. Ga dus een (heel) eind mee met je lezers, luisteraars, surfers en kijkers. En je mag best wat meer vertrouwen in je publiek hebben : iedereen is uiteindelijk ook zoek naar een betere wereld, we verschillen alleen in de manier waarop we die willen bereiken. Maar als dat uitgangspunt, die betere wereld, herkenbaar is, dan staan mensen voor veel open. Sta je niet open voor je doelgroep ? Ga dan verder op eigen risico, want mensen stemmen met hun voeten.
Mensen stemmen met hun voeten, ook in dit onderzoek over jongeren en nieuwsmediabetrokkenheid. Het rapport, dat hier af te laden is, beschrijft de graasgeneratie. Het is mooi dat jongeren de krant diepgang toeschrijven, nood zeggen te hebben aan duiding en achtergrond, maar als ze niet (bereid zijn tot) kopen of lezen, dan zijn dat prachtige, maar betekenisloze attitudes. Mensen stemmen met hun voeten, en als ze noch hun tijd, noch hun geld voor je over hebben, dan hoor je niet af te doen als een 'jammer maar onvermijdelijk' feit, maar hoor je juist iets aan je klanten waardepropositie te doen. Maak de dingen onderhoudender, een weerspiegeling van identiteit en sociale referentiegroepen van je doelgroep. Want anders heeft nadenken over een nieuw verdien- en kostenmodel eigenlijk weinig of geen zin.
Mediaconsumptie kan voor gebruikers een krachtig hulpmiddel zijn dat uitdrukt wie je bent en welke waarden je aanhangt (identiteit) of tot welke groep je behoort / wil behoren. Een stapje verder is dat mensen met je medium zichtbaar te koop lopen. Uit eigen ervaring weet ik hoe lezers in Spanje de krant trots met de kop naar voor onder de arm klemmen. Dat blijkt vooral in "emerging markets" het geval te zijn, zo bericht The Independent in "people want to be seen reading a newspaper". Dat geeft brandstof voor de forse groei van kranten en magazines, ondanks de aanwezigheid van bv. het internet in die markten.
UPDATE 20/5: Het artikel in The Independent heeft blijkbaar ook de New York Times van vandaag geïnspireerd.
Magazines creëren voor vrouwen een persoonlijke time-out ("me-time") en geven advies. Dat blijkt onderzoek van de Britse magazine uitgever IPCMedia. De uitgever beschikt over een panel van 7.500 lezers waaruit regelmatig voor onderzoek geput wordt. Uit het onderzoek komt het beeld naar voor van vrouwen sterk onder tijdsdruk staan en weinig of geen tijd voor zichzelf hebben. Media spelen een belangrijke rol in het leven van Britse vrouwen, ofwel om even aan de stress te ontsnappen, ofwel voor advies. Advies wordt vooral gezocht als het om opvoeding gaat, waarbij het internet een belangrijke rol speelt. Geldzaken en grote aankopen zijn ook belangrijk, maar daar speelt de partner een veel belangrijker rol dan media. Media kunnen een rol spelen om vrouwen te ondersteunen en te verzekeren dat een gezonde balans tussen werk, gezin en vrije tijd mogelijk is. Meer details en cijfers bij IPC Media.
Onderzoek als dit vormt uiteraard ook een stuk storytelling van een uitgever t.o.v. potentiële adverteerders. Maar het motief "persoonlijke time out" en andere komen ook terug in het meeste onderzoek naar mediabeleving, zoals de "Magazine Reader Experience Study"
Buzzwatch @ WSJ blogs brengt een interessante kwalitatieve (n=15) studie over de lezers van blogs. Bekende motieven als 'gewoonte' en een 'personal time out' komen terug. Op 'information overload' reageren lezers door de blogs in kwestie een tijdje te negeren. De officiële studie vind je hier (pdf).
Sociale integratie is één van de basisbeloningen in Uses and Gratifications . Dat het verband ook omgekeerd werkt mag dus niet verbazen. In Nederland experimeert onderzoeksinstituut TNO met een pilot van connectTv, een opzet waarbij tv kijkers kunnen meevolgen welke programma's in hun sociale netwerk gevolgd worden en er ook over in echt-tijd kunnen communiceren. Resultaat was een betere mediabeleving (kijkers ontdekten interessantere programma's) bij minder zappen. Mediafacts trekt een aantal lessen naar zakenmodellen in het algemeen.
Take-away: een extra settop box is vermoedelijk een stap te ver om een dergelijke dienst ingang te doen vinden, laat staan om dit soort mogelijkheden te ontwikkelen voor niet-interactieve media. Toch is er in dit web2.0 tijdperk geen enkele reden om lezers basisfeedback (meest gelezen artikelen, meest gemailde artikelen, meest gestelde vragen ...) te onthouden.
