Tijdschrift covers: Flair magazine (NL)

Leontine van den Bos deed tijdens de media parade 08 bij Sanoma (NL) een boekje open over hoe Flair covers maakt. Haar presentatie kan je hier afladen.

Aandachtspunten bij het maken van een goede Flair cover:

• De 3 V's: veel, verrassend en verleidelijk (slide 12)
• Welke cover verkoopt best ? (vanaf slide 17)
• 10 regels voor het beste cover model (slide 14) : +/- 30 jaar (aspirationeel genoeg voor jongere lezeressen, en tegelijkertijd de gouden leeftijd die oudere lezeressen willen aanhouden), open houding, oogcontact (dus niet zoals rijke mensen oogcontact vermijden)
• Blokken op de voorpagina (slide 20)

VERWANT: Lees ook Tijdschrift covers met stopping power

Media Bouwer: Luc van der Kelen

Een van de belangrijkste aandachtspunten in doelgroep denken voor media zijn de waarden van de doelgroep. “Waarden”, dat is alles dat valt onder de noemer “wat is wenselijk, hoe willen we dat de wereld er uit ziet?”

Jouw medium heeft als opdracht voor lezers, kijkers en luisteraars een ankerpunt te zijn van die wenselijke wereld of hen een visie voor te houden van hoe die ideale wereld er uit zou kunnen zien. Wat is een standpunt, opinie of editoriaal anders dan het toetsen van de realiteit of actualiteit aan ons wereldbeeld

Dagbladen lijken het daarmee moeilijk te hebben, schrijft Joost De Vries in de Groene Amsterdammer.

De professionalisering maakte de kranten ook grijzer en gelijksoortiger. In hun poging zo veel mogelijk lezers te bereiken zijn de kranten steeds meer over dezelfde bij het publiek populaire onderwerpen gaan schrijven, en ook te veel op dezelfde manier…. Hoewel journalisten het niet graag toegeven, voor veel lezers zijn de titels niet zo gemakkelijk van elkaar te onderscheiden als ze zouden willen. De politieke rolverdeling is totaal verschoven of gemarginaliseerd tot de keuze van columnisten. De Volkskrant haalt De Telegraaf soms rechts in…

Misschien moet de krantencrisis dan ook gezien worden als een identiteitscrisis. Blijven de media jagen op de zwevende consument in het midden, dan verdwalen ze in het bos. Neem duidelijker stelling en kijk wie je weten te vinden

Ja, met het wegvallen van de traditionele breuklijnen in de samenleving is het antwoord op de vraag “hoe willen we dat de wereld er uit zien?” minder voor de hand liggend dan dat ooit was.

Toch kun je ook hier als krant een rol spelen, zoals Luc Van der Kelen, commentator bij Het Laatste Nieuws, die schetste in de media rubriek van De Morgen (13/1)

Commentatoren zijn een beetje de moderne pastoors. ... Mensen vatten de wereld niet meer. Zij gaan niet meer naar de echte pastoor, maar blijven toch nood hebben aan figuren die hen gidsen: krantencommentatoren zoals ik, of de Jef Vermassens en Rik Torfsen...

Het Laatste Nieuws blijft een humanistische krant, die bepaalde liberale waarden uitdraagt…"het recht van iedereen om zijn eigen beslissingen te nemen op de grote momenten van zijn leven, in plaats van de grote instellingen. En daaraan gekoppeld: de verdediging van 'de kleine man' tegen diezelfde grote instellingen.

In dit voorbeeld wordt er langs links ingehaald :-)

Dat maakt het Het Laatste Nieuws ook een sociale krant. U moet trouwens maar eens kijken hoe vlot socialisten de weg vinden naar onze krant. Freya Van den Bossche vindt ons sneller dan De Morgen.

Het Laatste Nieuws dankt haar succes dan voor een deel ook aan het feit dat ze de stem is geworden van de twee-verdienende, actieve Vlaming met een nieuwbouwwoning, een lening bij de bank, en opgroeiende kinderen. Die de veiligheid van zijn kinderen belangrijk vindt, die een stukje materialistischer is en zijn job, zijn woning en zijn consumptie belangrijk vindt.

In dat stuk van vrijdag 13/1 in De Morgen looft de journalist overigens Luc Van der Kelen omdat hij niet buigt voor de roep om de doodstraf in de zaak tegen Kim de Gelder, omdat hij stelling neemt en “de lezer niet geeft wat hij wil”.

Maar misschien is de essentie van doelgroepdenken en media bouwen dat de pastoors van vandaag juist moeten schetsten van hoe die“goede” wereld er vandaag zou kunnen uitzien. Of zoals Kevin Rogers van Saatchi het vandaag in De Morgen zegt

Je moet ze niet geven wat ze willen maar wat ze nooit voor mogelijk hadden gehouden.

Medium op de testbank: Vacature magazine (B)

Vacature Magazine onderging een restyling, zoals hoofdredacteur Marian Kin het zegt in De Morgen van vrijdag

"We hebben grafisch veel veranderingen doorgevoerd ... Het bordeaux wordt vervangen door wekelijks een andere steunkleur. De lay-out wordt rustiger. Inhoudelijk blijven we de nadruk leggen op stevige journalistiek, met veel internationale stukken. We zullen in de toekomst proberen meer nadruk te leggen op sterke fotografie. We brengen ook een aantal nieuwe rubrieken, al blijven sterkhouders als 'De maandag van...' en 'De salariswatcher'

Het nieuwe lettertype oogt inderdaad eleganter, maar draagt ook minder. Het geheel - ook de kop krimt - komt daarmee meer ingetogen over. Dat sluit misschien ook onbewust wel aan bij een afkoelende jobmarkt en bomen die wat minder hoog dan de hemel blijken te groeien. Wel worden onderkopjes, conclusies, tips en de essentie van rubrieken als de balans, de salariswatcher ... (bedragen, identikit...) duidelijk groter gebracht.

De redactie schuift ook wat verder in de krant door. De column vanAn Olaerts staat niet langer eenzaam alleen als afsluiter, nu is er fotografie ('sluitertijd'), 'Vacature & Co' om de krant af te ronden.

Het magazine is ook iets zuiniger met negatief zetwerk, maar dat maakt wel dat - samen met het verschuiven van de colofon - je bij "De Maandag van ..." toch wat het gevoel hebt met de deur in huis te vallen.

De concurrentie tussen de carrière kranten is bikkelbard. Er is een tijd geweest dat Vacature het alleenrecht had op het in de krant brengen van lezers en rekruteerders (de mensen achter het werk), maar die tijd is lang voorbij. De redactie gaat duidelijk op zoek naar middelen om haar sterkhouders te versterken. Kunnen we de 'helden' van onze doelgroep nog uitvergroten ('de succestapes': naar wie kijkt de topper zelf op). Kunnen we nog meer 'symbolen' die relevant zijn voor ons blad (zakenlunch, salaris, work-life balans) nog sterker claimen (ja, nieuw: on the road, onderweg met de doelgroep. Een rubriek als "Wablieft" brengt merkwaardige jobtitels voor het voetlicht en opent daarmee voor heel wat lezers weer een hele nieuwe wereld (en belicht op een heel integere manier rekruteerder en medewerkers bij de rekruteerder, zodat iedereen wint).

Vacature is meest 'vrouwvriendelijk' carrière krant, zoals Nathalie Beckx dat graag zegt. De base line 'voor m/v met talent' mag dan wel verruimd zijn tot het manifest voor talent, het magazine blijft sterker dan de concurrentie vrouwelijke invalshoeken hanteren ('de balans', 'vrouwelijke ingenieurs verdienen meer', 'kinderen draaien worst van alle ambitie ...')

Ook lijkt het magazine wat meer aansluiting te zoeken bij haar website, en meer specifiek de testbatterijen (stressbestendigheid, competence indicator). Het eerste is een heuse rubriek geworden, waarmee meteen ook een lezer in de kijker geplaatst wordt.

Hoewel het eerder om incremtele dan fundamentele veranderingen gaat, neemt Vacature opnieuw een stukje voorsprong. Het is een modelvoorbeeld van hoe je binnen een beperkt maar belangrijk interessedomein ("werk") toch kwaliteitsjournalistiek kunt bedrijven, creatief kunt zijn en een blad perfect op je doelgroep kunt toesnijden.