Ben Compaine at RebuildingMedia vindt niet dat kranten nog langer "voorspelbare" artikelen mogen brengen, zoals de prijs van brandstof aan de pomp of dat het buiten warm is, tenminste als ze nog betalende lezers willen trekken.
Met het pleidooi van Compaine voor verrassende journalistiek, voor serendipiteit kun je het alleen eens zijn. Alleen vergist hij zich in het schrappen van voorspelbare onderwerpen. In The News Interest Index , een peiling naar wat doorsee Amerikanen als nieuws beschouwt, geeft 35% aan dat de brandstofprijzen het onderwerp zijn dat ze het meest van nabij volgen. Dat is meer dan Amerikanen die de voorkiezingen als belangrijkste verhaal volgen. Zelfs natuurrampen moeten het vaak afleggen tegen stijgende olieprijzen ...
Als de taak van een medium een stuk sociale integratie is, met in dit geval het delen met en in de frustratie van een hele bevolking over duurder wordende brandstoffen, dan horen deze onderwerpen wel in de krant. Bij voorkeur met een verrassende invalshoek.
Brits onderzoek leert dat 22% van de kijkers "rouwverschijnselen" vertonen als een populaire serie afloopt. TV trauma noemt Media Life Magazine het. Bij 16-24 jarigen geeft 13% aan soms te dagdromen dat ze deel uitmaken van hun favoriete serie en geeft 31% te kennen te huilen bij het afscheid. Deze kijkers hebben geïnvesteerd in een band met hun tv-figuren (voor een aantal is er zelfs sprake van verliefdheid), daarnaast gaat er ook een stukje "regelmaat" verloren, die mensen helpt hun dagen en tijd te structureren (wat op microniveau ook een belangrijke functie is voor ochtendradio).
De verklaring lijkt deels in de evolutionaire psychologie te liggen. Onze hersenen zijn nog bedraad zoals dat 100.000 jaren terug was en maken op biologisch niveau geen onderscheid tussen "echt" en tv. Wie we regelmatig zien, is waarschijnlijk vriend of familie. Dezelfde verklaring zoekt ook de Vlaamse Charlotte De Backer voor het succes van roddel in (al dan niet gespecialiseerde) magazines.
Vanavond loopt overigens in België de ongezien gehypte reality reeks "mijn restaurant" af. Iets waar (oud-student) Kristof Hoefkens bij De Standaard niet rouwig om lijkt te zijn, want volgens hem lijken verhaallijnen en personages nu wel uitgeput.
TAKE AWAY 2/6: Als je inderdaad kan spreken van "rouwverschijnselen", dan ligt hier een kans om de levensduur van personages en verhaallijnen te verlengen. Web2.0 platformen laten gebruikers toe hun ervaringen te delen, randinformatie te posten over de serie en personages na afloop ... enz Omdat dit na afloop van de serie is, heeft dit uiteraard geen invloed op de kijkcijfers (tenzij via de "net gemist" mogelijkheid via digitale tv platformen), maar het kan wel een mooie "value added" voor adverteerders en sponsors zijn
Vandaag is Jean-Marie, het personality blad rond Jean-Marie Pfaff gelanceerd. Bij De Standaard merkt Inge Schelstraete op dat
De foto's zijn topkwaliteit, maar de toon zit nog niet juist: in het geslaagde interview met Sugar Jackson hóór je Pfaff en de bokser praten, maar dat Pfaff aan de Nederlandse tv-kok Herman den Blijker heeft gevraagd 'Neem je me nu in de maling?' - wij geloven het niet.
Het magazine ligt op 70.000 exemplaren in krantenwinkels in Nederland en Vlaanderen. Een beperkte companion website kan je hier vinden.
UPDATE 30/5: Rob van Vuure vertelt hier hoe je een personality blad maakt.
UPDATE 3/6: Inge Schelstraete interviewt in De Standaard van dit weekend Jildou van der Bijl, hoofdredactrice van personality blad Linda in Nederland. Ook hier gaat het om het goed bladen maken: een originele en scherpe invalshoek, aandacht voor fotografie. In het geval van Linda zou een bepaalde mate van zelfspot een belangrijke differentiator zijn.
Maar ook
Je kunt dus experimenteren, maar niet te veel. Je moet stoppen voor de lezer denkt: “Dit is niet wat ik dacht te hebben gekocht.”’
Maar voor een goed gemaakt blad is er altijd ruimte. Als je interessant, mooi en verrassend bent, dan blijf je lezers vinden. Als één of meer van die dingen ontbreken, dan verdwijn je. Zo is het altijd geweest en het geldt ook voor alles, of je nu een magazine over boten dan wel over vrouwen maakt.’
De pagina in de krant beschrijft daarnaast ook nog in detail voorpagina, toon en doelgroepblad voor Linda, Dinand, Felderhof en Oprah. De voorpagina's van deze bladen kan je ook online bekijken
